Sjå føre deg fylgjande: 7 minusgrader, vindstille, lav januarsol og ikkje minst vatn det er mogleg å gå på – kunsten å gå på vatnet i mange kilometer er mogleg å mestre denne vinteren.
Den tyske filosofen Friedrich Nietzsche har skildra vinteren på denne måten: «Vinteren, den grumme gjest, sitter hjemme hos meg. Mine fingrer er blå av hans vennskapelige håndtrykk».
Mykje aktivitet gjennom døgnet – både fysisk, teknisk og mental aktivitet, gjerne alt på ein gong. Ei leirskuleveke i Hålandsdalen har som mål at elevane skal bruke både kroppen og hovudet.
Skal me bli betre på noko så må me tøye våre eigne grenser, «pushe» oss sjølve eller kanskje me kan sei ut av komfortsona. Dette er, på mange måtar, det (leir)skulen handlar om – å bli «pusha».
«Nå har vi vaska golvet og vi har børi ved. Og vi har sett opp fuggelband og vi har pynte tre». Starten på Julekveldsvisa passar også godt til ei veke på juleleirskule i Hålandsdalen.
«Juledag klår, gjer eit godt år» seier eit av dei gamle vêrmerka knytt til julehøgtida. Fredag på juleleirskule er å læra om 1.juledag – med alt av skikkar og tradisjonar som fylgde med denne dagen.
Julaftan var dagen der «alt som måtte gjerast som ikkje enno var gjort» - innan jula skulle ringast inn kl.17. Etter dette var julehøgtida i gong og berre heilt nødvendig arbeid skulle gjerast.
Om ikkje treet allereie var henta, ja då var det på høg tid å få det gjort «vetle julaftan». Onsdag på juleleirskule er å læra om «vetle julaftan», der henting av juletre er ein sentral del av dagen.
Hausten handlar om førebuingar til jul og førebuingar til vinteren – slik var det i gamledagar og slik var tysdagen på juleleirskule for elevar og lærarar frå Apeltun og Hjellestad.
Året er fullt av skifte – skifte frå sommar- og til vintertid, skifte av vær, skifte av årstider og så vidare og så vidare.
